Vijf generaties



Ze zitten met z'n vieren rond de tafel

te keuvelen, te lachen, te praten

Er klinkt gerinkel van kopjes thee

en af en toe kijken ze naar benee

Glimlachend knikken ze me toe

doe maar voort, je doet het goed


Meer dan een uur en wat kilometers later

zijn ze eindelijk gestopt met praten

Ze zijn met hun aandacht volledig bij mij

ik voel hun zachte aanwezigheid

Glimlachend knikken ze me toe

doe maar voort, je doet het goed


Ik kom aan een wand zo hoog als een tempel

en word plots verdrukt onder hun stempel

De stempel van pijn en verdriet

al die generaties ik vergeet ze niet

Lieve moeders, hier kan ik niet omheen

ik wil erdoor gaan maar dan niet alleen


Met zijn vijven gaan we de tempel naar binnen

samen zoeken we de weg

Het proces kan nu eindelijk beginnen

het wordt me duidelijk wat er wordt gezegd

In liefde laat ik hun pijn achter

en mijn gelaat wordt meteen zachter


En ik loop terug 

ik ben opnieuw geboren

ik weet dat mijn grootmoeders mij kunnen horen

ik klink op hen met een kopje thee

herwonnen vrijheid

ik geef het met ze mee