Mama Gaïa


Ze zat stilletjes te dromen, aan de oever van een rivier

hoe ze hier was gekomen, wist ze niet meer

maar ze zat er ondertussen een uur of vier

in overgave, zonder verweer

hoe ze hier kwam, kon ze niet zeggen

maar hier moest ze zijn, ’t was niet uit te leggen


Plots begon het water anders te stromen,

ze voelde het aan de vissen, de vogels , de bomen

een druppel spatte op en bleef even zweven

alsof-ie uit het water werd geheven

andere druppels volgde nadien

en wat zich vormde had ze nog nooit gezien


een naakte druppelvrouw 

van wel 5 meter hoog

die zich langzaam 

naar haar toe bewoog


Mama GaïaMama Gaïa


De naakte druppelvrouw volgde toen het ritme van de stroming

hier voelde ze zich thuis, de natuur was haar woning

en de vrouw op de oever probeerde de golven

stelselmatig te volgen

over struiken, omgevallen stammen en stenen

maar ze was veel te snel voor haar menselijke benen


Toen stond de druppelvouw stil en ze draaide zich om

ze toonde haar kwetsbaarheid, ze toonde dat het ook zo kon

ze toonde dat wij niet moesten rouwen, wij zusters, wij vrouwen

maar leven vanuit onze stille kracht en vanuit ons vertrouwen


Toen spatte ze uit elkaar

elke druppel werd een zegen

voor alles wat ze raakte

een zachte voedende regen


Mama GaïaMama Gaïa