Katwijk-aan-zee



Ik ben onderweg naar Katwijk-aan-zee

herinneringen rijden met me mee

en aan de horizon van mijn geheugen

verschijnt plots jouw silhouet

nee ik vertel je geen leugen als ik zeg dat ik dan glimlach

dat is het ‘em net


het is soms raar hoe jij plots op kan doemen

samen met je knuffels, je zachte zoenen

het is niet dat jij er daarvoor niet was

maar wel alsof je me net van de eenzaamheid genas


Gho, we zien elkaar niet zo vaak

maar wij gaan al even terug

en zelfs in je silhouet daar aan de horizon

zie ik waarom jij me raken kon

ik zie het in de lijnen, zwart tegen ’t licht

in de lijnen van je kaken van je gezicht

je gelaat zie ik niet maar ik weet dat je lacht

zelfs je spookbeeld ziet me graag

wat had ik gedacht?


Fysiek ben je er niet maar hé dat is slechts vorm

en jij houdt je toch nooit aan de norm

wat is het dat ons bind!?

het is als boter tussen brood en hagelslag

als noorderlicht op een donkere dag


het is soms raar hoe jij plots op kan doemen

samen met je knuffels, je zachte zoenen

het is niet dat jij er daarvoor niet was

maar wel alsof je me net van de eenzaamheid genas

en wel alsof je net heel de tijd gezellig naast me zat